Otra vez el inconformismo... Otra vez a reflexionar y tratar de encontrarme. La vida es demasiado complicada y nosotros la complicamos más si cabe. Nos pasamos gran parte de nuestra vida pensando en el futuro, y no nos damos cuenta de lo que estamos viviendo hasta que ya se ha convertido en pasado. Hasta que echamos la vista atrás y comprendemos el sentimiento de tranquilidad y satisfacción que nos producen los recuerdos, no somos capaces de ver la felicidad de los momentos. Pero ya ha pasado. Se ha ido. Es solamente un recuerdo. Me he convertido en un preso de los recuerdos. Un cautivo de sensaciones felices de otro tiempo. Y a pesar de que ya van unas cuantas décadas de inconformismo con el ojo puesto en el retrovisor, no aprendo. No valoro el presente incluso trato de huir de él. Os estaréis preguntando por qué no le pongo solución. Buena pregunta. A veces me gustaría tomarme un tiempo para mí. Sólo para mí. Desaparecer por un momento. Ver el mundo en perspectiva, conver...
Lenzos brancos no destino. Duras pedras modeladas, lume azul asolagado, praceres non gozados, damas en pé alertadas. Ruxen os cantos no aire, prenden o lume os forneiros, queiman o xunco os labregos, por un que non era nadie. Venme ós miolos un intre, nunca soñei o pensado nunca pensei o soñado, mais é certo que existe. Asentan os cepos no chan, prenden na terra as raíces, xorden xa novos matices, pesan os danos no afán. Mudan as bichas a pel, cambian as cousas co tempo, hai que adaptarse ós momentos, queda moito por facer.
Hace tiempo que necesito comprobar que es cierto que todo va a ir mejor. Necesito que alguien desencierre mis sentidos de esta carcel de acero. Necesito volver a sentir esa paz interior que hace que las noches sean noches, los días días, las horas horas y los minutos minutos. Volver a ver brillar esa estrella que llaman sol y que es tanto y a la vez tan poco... Abrazar de nuevo a la melancolía para que me traiga recuerdos felices del pasado y no sentirme atrapado en el constante recuerdo de otro tiempo mejor. Volver a mirar hacia delante sin necesidad de viajar constantemente en el tiempo. Ver la paz reflejada en mi memoria y no memorizar el reflejo de que lo que creía haber vivido. Volver a verme bien. Volver a sentirme bien. Volver a cerrar los ojos cuando duermo y no cerrarlos cada vez que despierto.
interesantes reflexiones
ResponderEliminaryo también me equivocaba siempre, hasta que dejé la mala costumbre
ahora, sólo me equivoco a veces
encantada de encontrarle, caballero betanceiro