Otra vez el inconformismo... Otra vez a reflexionar y tratar de encontrarme. La vida es demasiado complicada y nosotros la complicamos más si cabe. Nos pasamos gran parte de nuestra vida pensando en el futuro, y no nos damos cuenta de lo que estamos viviendo hasta que ya se ha convertido en pasado. Hasta que echamos la vista atrás y comprendemos el sentimiento de tranquilidad y satisfacción que nos producen los recuerdos, no somos capaces de ver la felicidad de los momentos. Pero ya ha pasado. Se ha ido. Es solamente un recuerdo. Me he convertido en un preso de los recuerdos. Un cautivo de sensaciones felices de otro tiempo. Y a pesar de que ya van unas cuantas décadas de inconformismo con el ojo puesto en el retrovisor, no aprendo. No valoro el presente incluso trato de huir de él. Os estaréis preguntando por qué no le pongo solución. Buena pregunta. A veces me gustaría tomarme un tiempo para mí. Sólo para mí. Desaparecer por un momento. Ver el mundo en perspectiva, conver...
Lenzos brancos no destino. Duras pedras modeladas, lume azul asolagado, praceres non gozados, damas en pé alertadas. Ruxen os cantos no aire, prenden o lume os forneiros, queiman o xunco os labregos, por un que non era nadie. Venme ós miolos un intre, nunca soñei o pensado nunca pensei o soñado, mais é certo que existe. Asentan os cepos no chan, prenden na terra as raíces, xorden xa novos matices, pesan os danos no afán. Mudan as bichas a pel, cambian as cousas co tempo, hai que adaptarse ós momentos, queda moito por facer.
Si, tu. Te he pensado noches, días, atardeceres, amaneceres, en mis mejores momentos, en mis peores momentos, en las alegrías, en las penas, y lo peor de todo, en los momentos en los que mi única esperanza eras tu. Fue duro hace unos años, aceptar que no era dueño y señor de mis instintos, y más todavía amaestrarlos, domesticarlos a mi antojo, entendiendo que no se trata de caminar hacia uno u otro lado, sino que cuando lo hagas, lo hagas consciente de cuales son tus preferencias, sabiendo que no siempre serán bien recibidas y que por supuesto, muchas veces serán deseadas. La vida se compone de etapas. Que cojones, la vida se compone de lo que a uno le da la puta gana. Así que ahora mismo he decidido que la mía se compone de etapas. La primera, fue comprobar que existía algo que estaba prohibido, y que a la vez era en cierta manera el motor del mundo. Una vez que comprobamos que ese motor del mundo, no está tan prohibido, sino más bien vetado por ciertas restricciones, entendemos que s...
puf
ResponderEliminareso es lo peor de todo...